Pyrzowice - Parafia

Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny

Liturgia

Struktura Mszy św.



"Gdzie są dwaj albo trzej zebrani w Imię moje, tam jestem pośród nich". (Mt 18, 20)


Podczas Mszy lud gromadzi się w świątyni pod przewodnictwem kapłana, który zastępuje Jezusa, aby sprawować Ofiarę Eucharystyczną.


W centrum Mszy Świętej znajdują się liturgia słowa oraz liturgia eucharystyczna, które są ze sobą ściśle związane, dlatego podczas Eucharystii przygotowane są "dwa stoły":

- pierwszy, stół Słowa Bożego - ambona, z którego wierni otrzymują naukę.

- drugi, stół Ciała Chrystusowego - ołtarz, z którego wierni otrzymują pokarm.

Pozostałe zaś obrzędy otwierają lub kończą liturgię czasem z całkiem innego miejsca niż wspomniane wcześniej.

Czytanie i wyjaśnianie Słowa Bożego


Podczas czytania Pisma Świętego w Kościele sam Bóg przemawia do ludzi, a Chrystus obecny w swoim słowie, tak jak to miało miejsce 2000 lat temu, głosi Ewangelię i dlatego czytania stanowią w liturgii element o bardzo wielkim znaczeniu.

Aby słowo Boże było lepiej rozumiane oraz aby jego skuteczność wzrosła dołączona jest jeszcze homilia wygłaszana przez kapłana.


Modlitwy i inne części liturgii należące do kapłana

Najważniejsze miejsce wśród części liturgii należących do kapłana zajmuje Modlitwa Eucharystyczna. Do tych elementów zaliczamy także kolektę, modlitwę nad darami oraz modlitwę po komunii. Kapłan, który przewodniczy zebranym w świątyni, kieruje te modlitwy do Boga w imieniu nas wszystkich, i dlatego nazywane one są orationes praesidentiales czyli modlitwami przewodniczącego.

Do kapłana należy również głoszenie słowa Bożego oraz udzielanie końcowego błogosławieństwa.

Poszczególne części Mszy Świętej

Obrzędy wstępne
Obrzędy wstępne czyli wejście, pozdrowienie, akt pokuty, "Panie, zmiłuj się nad nami", "Chwała na wysokości" i kolekta mają za zadanie wprowadzić wiernych w sprawowanie Eucharystii. Chodzi o to, by uczestnicy przygotowali się do słuchania Słowa Bożego i godnego sprawowania Mszy świętej.

Liturgia Słowa
Zasadniczą część liturgii słowa stanowią czytania z Pisma św. wraz z towarzyszącymi im śpiewami. Homilia, wyznanie wiary oraz modlitwa wiernych są rozwinięciem oraz zakończeniem tej części Mszy św.

Liturgia Eucharystyczna
Składa się ona z kilku części: przygotowania darów, Modlitwy Eucharystycznej oraz z obrzędów Komunii Świętej.

Obrzędy zakończenia
To ostatnia część Mszy Świętej, w której skład wchodzą pozdrowienie, błogosławieństwo i rozesłanie.

Strój liturgiczny


W zgromadzeniu liturgicznym rozmaitość szat jest znakiem zewnętrznym różnych funkcji wynikających z różnych stopni świeceń i posług liturgicz­nych.

Szatą liturgiczną wspólną dla ducho­wnych i ministrantów wszyst­kich stopni jest alba, przepasana w biodrach paskiem, jeżeli nie jest uszyta w taki sposób, że przylega do ciała nawet bez paska.

Alba jest długą, białą szatą, sięgającą do kostek, z długimi rękawami. Nazwa "alba" wywodzi się z jej białego koloru. Alba jest symbolem czystości duszy będącej w stanie łaski uświęcającej.



Komża jest skróconą albą o szerokich rękawach. Najpierw używano jej w chórze, a od XIV wieku także do tych wszystkich funkcji litur­gicznych, dla których alba nie była wyraźnie przepisana. Symbolika komży jest taka sama, co alby, a więc oznacza czystość duszy.

Stuła jest długą, szeroką wstęgą, uszytą z tej samej tkaniny, co ornat. Biskup i kapłan noszą stułę zawieszoną na szyi. Diakon natomiast zakłada stułę na kształt szarfy z lewego ramie¬nia ukośnie do prawego boku i tam ją spina. Stuła wywodzi się z insygniów urzędników państwowych, noszoną przez nich w starożytności. Była oznaką ich urzędu i godności.
W liturgii stuła również symbolizuje władzę i godność urzędu kapłańskiego.



Ornat powstał z wierzchniej szaty rzymskiej, która była rodzajem płaszcza bez rękawów, z jednym tylko małym otworem na głowę. Ornatu używano przy wszystkich czynnościach kapłańskich. Od XIII w. zaczęto go obcinać z boków, by nie krępował ruchów rąk, aż w XVII w. pozostały już tylko dwa płaty materiału, z przodu i z tyłu. Równocześnie ornat przyozdabiano coraz bardziej bogatymi haftami. Na plecach kapłana zwykle haftowano znak krzyża, symbol Ofiary krzyżowej Chrystusa i równocześnie symbol ciężaru służby Bożej. Obecnie wraca się do ornatu obszernego, odznaczającego się szlachetną prostotą i estetycznym wyglądem.
Ponieważ ornat ubiera się na wszystkie inne szaty, dlatego w obrzędach święceń uchodził zawsze za sym¬bol miłości pokrywającej grzechy.

Dalmatyka jest szatą własną diakona. Wkłada on ją na albę i stułę. Pierwotnie dalmatyka była strojem świeckim. Za jej ojczyznę uchodzi Dalmacja, od której wzięła nazwę. Od IV w. nosił ją papież i diakoni rzymscy. Strojem liturgicznym diakona dalmatyka stała się w IX wieku.
Dalmatyka jest znakiem urzędu diakona, który zawsze cieszył się w Kościele wielkim szacunkiem. Szata oznacza zaszczyt i honor diakona, usługującego Chrystusowi Eucharystycznemu.


Postawy i gesty liturgiczne


Okresy roku liturgicznego